Blog #16 Q&A time

Get to know me better!

Question and answer time. Een paar weken geleden heb ik jullie de gelegenheid gegeven om mij vragen te stellen. Ik heb hele leuke en verschillende vragen binnen gekregen. Uit deze vragen heb ik er een aantal gepikt die ik zo uitgebreid mogelijk zal beantwoorden. Veel leesplezier 😉

Vraag 1: Waarom ben je begonnen met bloggen en wat wil je hier mee bereiken?

Ik vond het altijd al heerlijk om van me af te schrijven. En tijdens mijn therapie ben ik begonnen met het bijhouden van een journal. Ik merkte dat dit mij een bepaalde vrijheid gaf. Een oud collega zei mij een aantal jaar geleden: ” Je kan een boek schrijven over alles wat jullie hebben meegemaakt!”. Wel het is geen boek maar ik wil wel mijn verhaal delen en hopelijk kan ik naast dat ik hier mijzelf mee help ook iemand anders helpen. Dat ik begon met mijn blog liep ik al tegen het einde van mijn therapie. Maar ik zal nog regelmatig over mentale gezondheid schrijven. Depressie is de meest voorkomende psychische aandoening wereldwijd. Maar nog altijd schamen wij ons hiervoor om er openlijk over te praten dit vanwege angst om veroordeeld te worden. Omstanders weten zich er geen raad mee, of zijn bang dat ze ‘aangestoken’ of meegesleurd worden. Een depressie is ook moeilijk te begrijpen maar ik hoop doormiddel van mijn verhaal dat omstanders meer begrip kunnen opbrengen en dat mensen met een psychische aandoening zich niet langer meer schamen.

Vraag 2: Dans je onder de douche?

Deze vraag vond ik echt heel grappig en moest ook even hardop lachen😋 De mensen die mij echt kennen weten dat ik van dansen houd. Binnen of op straat dat maakt mij echt niet uit. Dus ja ik dans onder de douche! Soms maak ik er een hele optreden van en ben ik Queen Bee onder de showers.

Vraag 3: Waar zie jij jezelf over 5 jaar?

Dat is een hele goede vraag. Over 5 jaar ben ik 40 jaar en dan hoop ik toch echt wel wat doelen bereikt te hebben die ik op mijn lijstje heb staan. Eén daarvan is weer een opleiding volgen. Kindercoach of life coach gaat mijn voorkeur naar uit. Tegen die tijd hoop ik mijn diploma wel in mijn zak te hebben. En zou ik hiermee wat voor mijzelf op willen zetten. Maar een moeder-dochter bedrijfje in uiterlijke verzorging sluiten we ook niet uit. Ik ben voor mezelf aan het uitpluizen wat ik echt nog wil, wat mijn doelen en dromen zijn en welke stappen ik moet nemen om deze te behalen. Daar komt nog een bloggie over😉.

Vraag 6: Wil je ons meenemen is het proces als je gaat afvallen en lekkere gezonde recepten delen?

Yes dit wil ik zeker doen. Ik wilde eigenlijk in maart beginnen. Maar door de operatie van mijn man en mijn zoon die totaal niet lekker ging heb ik dit uitgesteld. Ik ben nog best wel zoekende in dit soort situaties in het verdelen van mijn energie. Ik heb nu geleerd om in deze periodes niet meer van mij zelf te vragen dan dat nodig is. Dus ik heb het een maandje doorgeschoven. Maar starten gaan we in ieder geval 💪!

Vraag 4: Ben jij iemand die vergeeft en vergeet je of vergeef en onthoud je?

Hier moest ik heel even over nadenken. In principe ben ik wel een vergevingsgezind persoon. Ik probeer altijd wel een excuus ergens voor te verzinnen. Maar als iemand me echt heeft gekwetst kan ik dat niet zomaar vergeten. Dat moet slijten en in het ergste geval als dat gevoel me zo ernstig in de weg zit dan neem ik afstand. Blijft dat gevoel dan nog steeds heel erg dan is contact verbreken voor mij de enige oplossing. In mijn ogen zou het onze relatie (in welke vorm dat ook is) niet veel goeds doen.

vraag 7:Hoe gaat het nu met je ?  En hoe gaat het nu je met je dat je geen therapie meer hebt?

Ik kan eindelijk zeggen dat het goed met me gaat. Ik heb hard gewerkt om hier te komen. Ik heb alles weer voor mijzelf op een rijtje. Ik zit niet langer meer in de ziektewet en kan steeds meer me weg terugvinden in me werk. Dat ik geen therapie meer heb is wel wennen. Het werd toch een deel van me leven een jaar lang. Nu houdt ik meer vrije tijd over wat ik hieraan besteed.

Sommige dagen vindt ik het nog wel spannend hoor. Zeker de afgelopen periode. De angst voor een terugval was groot en die moest ik een plekje geven. Want dat merkte je wel heel erg terug in mijn gedrag. Mijn zelfvertrouwen moet nog een beetje groeien 😚. Maar alles op zijn tijd. Ik ben al heel trots met wat ik nu heb bereikt.

Vraag 5: Ik vroeg ik me af welke therapie je hebt gevolgd?

Ik heb verschillende soorten therapie gevolg. Hierover kan je meer terug lezen in blog 11, deze bestaat uit twee delen. Klik op de tekst hieronder om hier meer over te lezen.

vraag 8:Wat houd je echt tegen om niet te vertrekken uit je huidige woonplaats?

Dat antwoord is heel simpel! Mijn kinderen en mijn man. Maar voornamelijk mijn kinderen, hun leven is hier, hun vrienden, opa, oma en ooms zijn hier. Daar zouden we echt alleen met ons gezin zijn. Ze zijn dit al zo gewend, oma, opa en ooms die zo binnen komen wippen. Maar ook hun die zo even bij oma en opa langs kunnen gaan zonder daarvoor eerst te hoeven reizen, nu doen ze een paar stappen en dan zijn ze er. Thuis hebben we het weleens besproken hoor. Mijn middelste zoon zou namelijk heel graag naar Den-Haag willen verhuizen, maar daar voel ik dan weer niets voor. Terwijl mijn man zo alles ingepakt zou hebben en nog liever vandaag dan morgen terug gaat naar zijn geboortestad. Hij voelt er weer niets voor om naar Arnhem te verhuizen. Dus ja.. voorlopig wonen wij nog hier haha.

Vraag 9:Hebben de corona maatregelen ook effect gehad of een rol gespeeld tijdens je herstel periode? positief of negatief?

Jazeker, zowel positief als negatief. Het was tijdens de lockdown heel erg moeilijk om mij terug te trekken. We zaten voortdurend op elkaars lip, zeker als mijn man aan het werk was. Thuisscholing was op sommige dagen echt een hel. Maar ik heb echt heel veel hulp gehad van lieve mensen om mee heen zodat het allemaal dragelijker werd. Uit mijn bed komen was de eerste periode heel erg zwaar, ik sleurde mezelf door de dag en keek al uit naar het moment om weer terug onder me deken te kruipen. Nu kan ik me niet voorstellen dat ik het zo somber inzag dat ik mijn leven gewoon niet meer zag zitten. Ik besteedde heel weinig aandacht aan mijn uiterlijk en liep het liefst de hele dag in mijn badjas. Ik was constant emotioneel en dan had ik ook nog last van paniekaanvallen tussendoor. Maar toen ik door die fase heen was kon ik door de lockdown en minder verplichtingen hebben wel meer tijd besteden om aan mezelf te werken. Ik ben zo ontzettend blij dat ik me niet heb overgegeven aan die zwarte gedachtes want ik verdien zoveel meer en zo ook mijn gezin!

vraag 10: Als je iets aan jezelf kon veranderen wat zou dat zijn?

Net als iedere andere vrouw heb ik ook zo mijn onzekerheden. En net zoals elke andere vrouw klaag ik hier weleens over…. Maar qua innerlijk zal ik niets aan mezelf willen veranderen. Alles wat ik mee heb gemaakt maakt mij zoals ik ben en daar mag ik tevreden mee zijn. Als ik daar wat aan zou veranderen zou je een hele andere Cherry krijgen. Qua uiterlijk ben ik ook redelijk tevreden met mijzelf ook nu met mijn maatje meer. Het mag alleen allemaal wat steviger hier ga ik dus wel aan werken.

Last but not least…

Vraag 11: Wanneer gaan jij en je vriend nou trouwen?

Haha, ik besef me dat ik in mijn blogs meestal schrijf over mijn man of mijn hubby. Maar in principe is het al 16 jaar lang mijn vriend😃. Ik weet niet wanneer wij in het huwelijksbootje stappen. We hebben het hier weleens over gehad maar ik schreeuwde altijd : “trouwen hoeft niet voor mij!”. En dit schreeuwden ik ook net zo hard naar mensen in onze omgeving. Ik voelde er gewoonweg niets voor. Nu dat ik ouder wordt ga ik hier wel meer anders over nadenken dan dat ik toen deed. Maar ik trouw niet ” voor de leuk”. ( mijn gezin weet wat ik hiermee bedoel) Dus wie weet in de toekomst… Als hij uiteraard na zolang de boot af houden nog wel op zijn knieën wilt gaan voor mij😜 .

Staat jouw gestelde vraag er niet tussen, maar ben jij wel benieuwd wat het antwoord hierop was geweest? Laat dat dan in een reactie of via het contactformulier weten. Tot de volgende blog ❤️

2021-04-04T20:30:00

  dagen

  uren  minuten  seconden

tot

de volgende blog online komt

Blog #15 TPP en een functionele neurologische stoornis.

“Ik zal er rekening mee moeten houden dat ik voor de rest van mijn leven met een bepaalde kwetsbaarheid te maken zal hebben”.

Nu mijn behandeling klaar is betekend het niet dat alles definitief veranderd is. Ik zal nog steeds hard moeten blijven werken om niet terug te vallen in oude patronen. Mijn Terugval preventieplan ook wel genoemd TPP heb ik eindelijk na alle hectiek thuis af kunnen ronden. Op de hectiek kom ik zo terug eerst even wat meer over mijn TPP. Dit plan zal moeten voorkomen dat ik weer een depressie krijg. Ik ben nog steeds kwetsbaar en mijn vertrouwen in mijn eigen kunnen is nog steeds aan het groeien. Maar ik heb geaccepteerd dat ik nooit meer de oude ik zal worden, wel ben ik ervan overtuigd dat ik een betere ik zal worden

Wat staat er allemaal in mijn TPP? In mijn TPP staan al mijn geleerde kennis en vaardigheden. Hierin staat beschreven wat mijn risicofactoren ook wel genoemd triggers zijn. De signalen waaraan ik kan merken dat het niet goed met mij gaat. Maar ook de signalen die mijn naasten waarnemen. Er staat beschreven wat mijn valkuilen zijn als het minder goed gaat maar ook met wie ik dan contact op kan nemen. Ook heb ik een x aantal brieven geschreven waarbij ik mijn naasten vraag om mee te bewaken aan dat ik blijf werken aan wat ik er in de brief beschreven staat.

"Mijn Terugval preventieplan ook wel genoemd TPP heb ik eindelijk na alle hectiek thuis af kunnen ronden".

Wat hebben wij thuis weer gekke weken gekend! Mijn hubster werd eindelijk na 5 weken ellende geopereerd en wat was het fijn dat hij niet meer lag te kermen en te huilen van de pijn. We konden allemaal weer gewoon normaal slapen en er viel een grote last van onze schouders. Totdat wij ineens mijn zoon steeds meer teruggetrokkener zagen worden. Hij had een kort lontje, moest voortduren huilen om alles en klaagde constant om vermoeidheid. En die vermoeidheid vond ik niet zo gek! Elke avond, elke nacht hield deze jongen de wacht bij zijn vader. Hij was niet van zijde te wijken en sliep bij hem in dezelfde kamer.

Wij stuurden mijn zoon ’s avonds eerder naar bed in de hoop dat het met voldoende rust wel goed zou komen. Maar het werd juist alleen maar erger. Hij werd nog moeier en hij klaagde over dat alles zo zwaar voelde, zijn benen voelden zwaar, zijn armen voelden zwaar en hij werd ook steeds witter in zijn gezicht. Tijdens het lopen begon zijn been te trekken en wij besloten toch even langs de huisarts te gaan. Hij moest bloed prikken en uit de uitslag kwam naar voren dat zijn vitamine D iets aan de lage kant was. We hadden hiervoor tabletten gehaald en dachten dat we de oorzaak hadden gevonden.

Echter begon hij steeds meer pijn te krijgen in zijn benen en zijn linkerbeen begon te slepen. De druppel die de emmer deed overlopen was dat hij geen balans meer kon houden en geen eens meer zelf een glas vast kon houden. We belden de huisarts en die kwam langs, na verschillende onderzoekjes wist zij ook nog niet zo goed wat ze met hem aan moest. Omdat mijn zoon al bij de fysio loopt en onder behandeling van een kinderarts staat zou zij met hun overleggen. Binnen een uur werden wij gebeld dat mijn zoon bij de kinderarts mocht komen. Een aantal onderzoeken/-testjes verder werd hij voor de zekerheid opgenomen. Ook de artsen konden het nog niet goed plaatsen en wilde toch nog wat onderzoeken doen.

Heel even kreeg ik een angstig gevoel. Tuurlijk wil ik niet aan het ernstige denken maar dat hij geen balans kon houden en zo last had van zijn spieren en het slepen van zijn been kon ik niet negeren. Iedereen thuis moest thuis even omschakelen. We vallen van het één in het ander en ook mijn twee andere kinderen hebben het nu wel even helemaal gehad. Met mijn TPP in mijn achterhoofd probeerde ik zo relaxed mogelijk te blijven. Zolang er geen duidelijkheid was moest ik mezelf ook niet gek maken. Ik kreeg berichten en telefoontjes uit verschillende hoeken. Mensen die even checkten hoe ik er in stond en of ik het allemaal trok. Een bevestiging dat mijn angst als moeder niet gek was en dat ik er een beetje paniek van kreeg was heel fijn. Dit duidde echt niet meteen op een terugval of het niet onder controle kunnen houden van mijn gevoelens.

Gelukkig was er binnen een dag duidelijk wat mijn zoon heeft. Hij heeft een functionele neurologische stoornis. Een Functionele Neurologische Stoornis is een storing van het zenuwstelsel, het zenuwstelsel functioneert maar ontvangt de signalen van het lichaam niet goed en zend ze niet juist. Dat verklaarde duidelijk zijn klachten van vermoeidheid, spierzwakte, pijn en dat deze klachten erger werden bij lichamelijke inspanning. En hoe komt hij hieraan? De arts denk dat de spanning en de opgekropte emoties van de afgelopen weken de druppel waren. Het is voor ons gezin het afgelopen jaar al heel intens geweest en dan hebben we ook nog te maken met de lockdown waar de kinderen ook erg beperkt worden in hun vrijheid. Het is duidelijk de rek is er voor deze jongen uit !

Inmiddels is hij gestart met fysiotherapie en gaat het elke dag iets beter. Aanstaande maandag gaat hij weer proberen om op school zijn lessen te vervolgen zover het kan en zal hij ook op school met iemand in gesprek gaan. Wij doen er alles aan om dit mannetje weer lekker in zijn velletje te krijgen. En voor de twee andere kinderen ook weer rust in de tent te krijgen. Door alles wat er thuis heeft afgespeeld en een man die nog aan het bijkomen was van een operatie heb ik minder kunnen schrijven dan ik wilde. Ik heb de maand maart ook bewust gekozen om maar 1x per week een blog uit te brengen. Ik merkte dat de thuissituatie toch meer energie van me vroeg en ik me aandacht tijdens het schrijven moeilijk erbij kon houden. Maar ik geef niet op ! Ik wil nog zoveel meer hieruit halen en feedback is altijd welkom.

Vanaf april kunnen jullie gewoon weer twee keer per week een blog verwachten op woensdag en zondag. Er komt een Q en A met de gestelde vragen van de lezers, een persoonlijke update hoe ik mijn weken nu ervaar zonder therapie, waarom ik ben begonnen met bloggen en wat het voor mij betekend, gaan we het hebben over hobby’s en waarom het goed is om deze te hebben maar ook zal ik het gaan hebben over mijn dromen en doelen en welke stappen ik ga ondernemen om deze te behalen. En niet te vergeten mentale gezondheid !

Mocht jij nog een onderwerp in gedachten hebben waar je graag meer over wil weten-/lezen laat mij dit dan weten.

Een lieve groet,

Cherry ❤️

2021-03-31T01:32:00

  dagen

  uren  minuten  seconden

tot

de Q&A online komt

Blog #14

Dromen zijn verbonden met ons dagelijks leven

Kon ik je stem maar even horen, kon ik mijn hoofd maar even op jouw schouders leggen. Kon ik je hand maar even vasthouden, Kon jij mijn tranen maar drogen. Kon ik maar een glimp van jouw lach opvangen, Kon jij mij maar zeggen dat alles goed komt. Kon ik jou maar horen zeggen " je bent niet alleen". Kon ik jou maar horen zeggen "Ik houdt ook van jou". 

Kon jij maar gewoon heel even een dag onder ons zijn.


Vannacht kwam je me eindelijk weer eens opzoeken. Eindelijk weer een moment van samenzijn. Ik kon je eindelijk vertellen dat ik boos en verdrietig ben, ik kon je eindelijk vertellen dat ik me in de steek gelaten voel, ik kon je eindelijk vertellen dat ik je mis bij alle belangrijke momenten in mijn leven. Ik kon je eindelijk vertellen dat ik heel erg mijn best doe maar dat het zonder jou ook vaak heel zwaar is. Ik kon je eindelijk vertellen dat ik er elke dag het beste van probeer te maken ondanks dat jij mijn hart echt hebt gebroken. Jouw heen gaan heeft nu een plekje maar dat maakt het gemis rondt deze periode niet minder. Ik kon je ruiken, ik kon je voelen iets waar ik de laatste jaren steeds meer naar verlang. Ik baalde dat ik wakker werd het voelde echt alsof je er even was, kon ik nog maar even langer met je doorbrengen ik wil je nog zoveel meer vertellen. Maar wat ik echt het allermeeste verlangde was het horen van jouw stem.

De dag dat mijn vader overleed heb ik eigenlijk niet de afscheid kunnen nemen die ik eigenlijk had willen nemen. Ik was er niet bij toen de beademing stop werd gezet. Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren dat ik hem in zijn ziekenhuis bed heb zien liggen. Tot de dag van vandaag kan ik mij het hele ziekenhuis fragment niet goed voor de geest halen. Ik weet dat ik met mijn tante en nichtje mee was gelopen naar de eerste hulp en toen ik boven kwam was het allemaal voorbij. Ik mocht hem zeggen wat ik nog wilde zeggen maar wat moest ik toen zeggen? Ik was elf en eerlijk het voelde allemaal onecht en ik snapte er geen bal van. Ik kan me wel enigszins herinneren dat ik hem een afscheidskus op zijn voorhoofd heb gegeven. Er zijn zoveel gaten in mijn herinneringen. De dagen na het ziekenhuis kan ik me beter voor de geest halen. Ik lachte alsof er niets was gebeurd en mensen om me heen hadden groot verdriet. Ik werd wel heel erg ziek van alle spanning, tijdens de condoleance avond heb ik de hele boel onder gespuugd. Ik liet een spoor van voor mijn vaders kist tot aan de damestoilet achter. Huilen vond ik moeilijk en ergens dacht ik gewoon dat hij wel weer op zou staan. De enige tranen die ik kon laten waren op de dag van zijn begrafenis.

Er is weinig wat wij nog van mijn vader hebben dat tastbaar is. We moeten het doen met de herinneringen die wij met ons meedragen. De foto’s waarop mijn vader staat of waar wij met mijn vader opstaan kunnen we op één hand tellen. En dan zijn het ook nog eens wazige foto’s. Wanneer ik me verdrietig voel pak ik zijn flanellen overhemd want dat is alles wat er nog over is. Wanneer je mijn huiskamer inloopt hangen er foto’s van mijn geliefdes en hij? Hij hangt hier helaas niet tussen. Wanneer ik naar mijn broers kijk dan ben ik trots. Ik zie zijn ogen, zijn neus, zijn lach, hij is toch nog een beetje om me heen maar ook weer niet. Soms zou ik ze gewoon vast willen pakken en even verschuilen in hun armen, gewoon om dat veilige gevoel weer te ervaren die hij mij altijd gaf. Mijn vader ligt in Arnhem begraven en wanneer ik zijn graf ga bezoeken en wij rijden Arnhem in dan voelt het als thuiskomen. Ik voel me dan zo compleet het stukje wat ik mis ligt zo ver weg van mij. Soms vraag ik mijzelf af of ik echt gelukkig zal worden in mijn huidige woonplaats omdat ik me hier nog altijd na al die jaren niet op me plek voel. Of wordt ik niet gelukkig omdat ik nog steeds op de één of andere manier rouw na al die jaren? En kan ik het gewoon niet accepteren dat hij zo ver bij ons vandaan ligt? Mijn vader is 4 dagen na mijn verjaardag overleden dus bij elke verjaardag wordt ik meteen geconfronteerd dat zijn overlijdens dag eraan komt.

Ik stond vanochtend op en had het gevoel dat mijn vader vannacht echt bij me langs was geweest. Is het omdat ik het zo intens verlang of is het waar dat als een dierbare overledene je opzoekt in je droom een boodschap voor je heeft ? Slapen en dromen hebben een groot rol in het verwerken van je verlies. Heb ik deze bezoekersdroom gehad omdat ik opzoek ben naar advies, naar steun en naar zekerheid? Want die zekerheid is me afgenomen de dag dat hij overleed.  Dromen zijn verbonden met ons dagelijks leven. Onze emoties, onze angsten  en gedachtes worden weerspiegeld. Wilde hij mij eraan herinneren dat ik niet alleen ben? Wil hij mij laten weten dat hij me ondersteunt wanneer ik me verloren en verward voel? Wil hij mij zeggen dat ik moet kiezen voor zelfstandigheid dat het tijd wordt dat ik mijn eigen keuzes maak voor mij en niet maar altijd denk aan anderen. Is het tijd van loslaten aangebroken? Kreeg ik nu eindelijk de kans om hem te zeggen wat ik hem al die tijd heb willen zeggen? 

Na 24 jaar ga ik eindelijk afscheid nemen van hem op mijn manier. 25 maart 2021 zal ik hem eindelijk zeggen wat ik toen had willen zeggen, ik zal hem laten weten dat ik weet dat hij nog altijd over mijn waakt. En dat ik hem altijd met me mee draag. Zolang heeft het oneerlijk gevoelt, zo vaak heb ik me afgevraagd waarom? En wat als? Maar ik moet door, het wordt tijd dat zijn maar ook mijn ziel eindelijk rust zal krijgen.

Heb rust mijn lieve papa ❤️

-One sweet day

Blog #13 – Lieve ik,

Op 10 maart jongst leden heb ik tijdens de "positivity march challenge" de opdracht gedeeld om jezelf een liefdesbrief te schrijven. Waarom een liefdesbrief schrijven naar jezelf? Een brief aan jezelf schrijven heeft veel voordelen. Je herinnert jezelf weer wat voor speciale eigenschappen je hebt. Want heel soms vergeten we hoeveel we van ons zelf mogen houden. Vergeten we dat wij ons zelf een compliment mogen geven. Door een brief te schrijven aan jezelf wordt je weer bewust van wat je allemaal in huis hebt. Er zijn verschillende brieven die je aan jezelf kunt schrijven. Maar ik koos voor een liefdesbrief. Zuiver, positief en recht uit het hart want er is niemand die zoveel van jou houdt als jijzelf! 

Lieve ik,

Ik zeg eigenlijk nooit “ik hou van jou!”, ik zeg eigenlijk nooit “wat ben je prachtig”. Ik zeg eigenlijk nooit “ik waardeer jou” of “ik ben trots op jou”. Maar vandaag zeg ik dat wel ik zou niet weten wat ik zonder jou moet want zonder jou ben ik niemand. Jij bent de eerste die mij leerde wat liefde is. Jij bent er voor mij in goede en slechte tijden, wij samen delen geschiedenis.

De liefde die wij delen is puur en echt. Wanneer ik weer even wankel dan ben jij mijn evenwicht. Jij geeft mij kracht, jij maakt mij sterk. Ik ben niet altijd makkelijk in de omgang maar ik zie hoe hard jij altijd voor ons vecht.

Ik houdt van de twinkeling in je ogen als je lacht. Ik houdt van je behulpzaamheid, creativiteit en enthousiasme. Ik houdt ervan hoe je stem klinkt als je mij aanmoedigende woorden toefluistert. Ik houdt van je koppigheid, openhartigheid, strijdlustigheid en wilskracht.

Lieve ik, ik waardeer echt alles wat je doet. De mensen waar jij van houdt kunnen altijd op jou bouwen. Je bent beschermend, hulpvaardig en zorgzaam. Voor jouw geliefdes zal je door het vuur gaan. Ik ben trots op jou en hoe jij je in alles staande heb gehouden. Je bent bijzonder, slim en lief. Lieve ik, ik wil dat jij weet dat je altijd van jou zal houden!

Veel liefs,

Mij


 Schrijf de brief op de ouderwetste manier, gewoon met papier en pen. Een liefdesbrief is een aandenken dat je in je handen kunt houden, die je kunt herlezen en voor altijd kunt koesteren. Noem me "oldschool" maar een echte brief is voor mij nog steeds het perfecte cadeau dat je kunt krijgen. 

Een korte blog vandaag maar we zijn hier thuis nog even aan het opladen. Inmiddels gaat het met iedereen beetje voor beetje weer de goede kant op. Ik heb weer veel aantekeningen kunnen maken voor mijn volgende blogs en ben mij in het verdiepen in de doelen die ik nog graag voor mijzelf wil behalen. Blijf vooral voor nu de “positivity march challenge” volgen op mijn facebook en-/of Instagram. Vragen voor de Q&A kunnen ook nog steeds ingestuurd worden ( Zie blog 12). Tot volgende week!

Een lieve groet,

Cherry ❤️

Blog #12 Die roze bril die draag ik niet elke dag!

 Waarom positief denken? Nou het antwoord is heel simpel, je kan er veel voordelen uit halen. Positief denken brengt kleur aan je leven al ben ik van mening dat het af en toe ook echt wel zwart-wit mag zijn! Voor mijn gevoel kan je pas echt beginnen met  positief denken als je het negatieve hebt toegelaten. Want het leven is nou eenmaal niet altijd positief en dag in-dag uit met die roze bril op lopen is ook maar zo saai. En hoe heerlijk is het om zo nu en dan te klagen over hoe k*t alles is. 

Ik was zo ongelooflijk trots om te horen dat ik mocht stoppen met therapie. Maar binnen 24 uur werd ik meteen voor de leeuwen gegooid. De thuissituatie is op zijn plats gezegd gewoon k*t met peren! Het is zwaar, het is vermoeiend, en hoe lullig het ook klinkt ik kan geen gekreun of gehuil meer aanhoren. Machteloos hebben we moeten kijken hoe mijn hubby pijn aan het lijden was. Hoe hij door zijn benen in elkaar zakte. Hoe hij lag te kreunen en te huilen van de pijn. En voor mijn eigen veiligheid sluit ik me nu wat meer op in mijn slaapkamer. Mentaal is deze situatie een echte uitdaging! En vanmiddag zat de paniek even hoog, ik heb maar 1 normale nacht slaap gehad en alles komt toch wel in een sneltreinvaart op me af. Zoals ik in mijn blog hiervoor aangaf is mijn herstel nu echt begonnen. En deze situatie laat mijn batterij snel leeglopen.

Mijn ouders maken zich ook zorgen, zij, mijn buurvrouw en een kennisje helpen waar zij kunnen. Het is moeilijk voor mij om uit deze situatie te stappen, want ook mijn kinderen hebben last van de situatie. Mijn dochter heeft de hele dag hypo’s gehad door de stress en mijn middelste zoon is al een week lang niet vooruit te branden. We hebben een kort lontje en kunnen nog weinig van elkaar verdragen. Mijn gezin gaat hier langzaam aan onderdoor. Het is confronterend om te zien dat ook de kinderen het niet trekken. Je praat met ze en je probeert ze uit de situatie te halen. De één logeert bij opa en oma en de ander is meer bij zijn vriendinnetjes. Schoolwerk en hun aandacht er bij houden is moeilijk en heel eerlijk ik kan het niet opbrengen om ook nog eens juffrouw te spelen. In plaats van rustig met de stroming mee te gaan moet ik in een rap tempo mee peddelen. En dat al een anderhalve week lang. Nu moet ik bewijzen dat mijn jaar therapie niet voor niets is geweest💪.

Ik voel me gefrustreerd en super angstig voor een terugval maar ik probeer dagelijks een break te nemen van het negatieve. Ik verleg mijn aandacht en zorg dat ik nog steeds aan mijzelf kan blijven werken, ik probeer er voor te zorgen dat positivititeit en negativiteit in balans blijven. Dit is dan ook de reden dat ik deze maand ben begonnen met de “positivity march challenge” ik deel elke dag een vraag of opdracht op mijn facebook en Instagram. Wil je hieraan meedoen? Vergeet me dan vooral niet toe te voegen. Mijn accounts kan je terug vinden onder aan de pagina👇.

Het zijn vragen/opdrachten die ik met jullie deel maar die ik ook zelf uitvoer. Ik zal mijn antwoorden met jullie delen en er komt een leuke winactie in voor! Het is een challenge die goed is voor je zelfvertrouwen, die je na laat denken over jouw dromen en doelen die je nog wilt behalen en opdrachten waar je je gelukkiger/vrolijker van zult voelen. Het is voor diegene die niet altijd alles door een roze bril kunnen bekijken en net als ik van afwisseling houden. Ik bekijk het leven namelijk ook wel eens door een paarse, blauwe of een gele bril 🕶️.


Wist je dat ?

Roze staat voor: Zoet - romantisch - vrouwelijk - zacht - charmant.
Paars staat voor: Mysterieus - spiritueel - sensueel - rijp - magisch
Blauw staat voor: Koel - kalm - intelligent - professioneel - loyaal.
Geel staat voor: Zonnig - opvallend - verlicht - waardevol - waarschuwend.



De gehele challenge kan je onderaan de pagina terug vinden en ik zou het ontzettend leuk vinden als jij hier aan mee doet. Heb jij een andere mening over positief denken dan hoor ik dit heel graag. Voor één van mijn volgende blogs zat ik te denken aan een Q&A, dus mocht jij nog vragen hebben die je mij willen stellen, schroom dan vooral niet om deze door te geven.

Een lieve groet,

Cherry ❤️


Positivity march challenge-Positivity march challenge


1 MaartWaarom positief zijn ?
2 Maart

Besteed 5 minuten om na te denken over jouw dromen/doelen.
Noteer de stappen die je moet nemen om er te komen.
(bewaar je notitie)
3 MaartMaak een “feelgood” playlist, heerlijk voor als je een”off” dag hebt.
4 MaartKies een positieve mantra om de dag mee te starten.
5 MaartDraag jouw favoriete outfit vandaag.
6 MaartZijn er dromen/doelen die je op korte termijn al waar kan maken? Lees je notitie van 2 maart nog eens goed door.
7 MaartKijk in de spiegel en vertel jezelf dat JIJ er toe DOET!
8 MaartMaak een bewuste wandeling. Door stil te staan bij de omgeving en jezelf kan je alles even loslaten.
9 MaartPrint of schrijf positieve quote uit/op. Hang deze de gehele maand op je spiegel of plak hem op je bureau.
10 MaartSchrijf jezelf een liefdesbrief, doe deze in een envelop en bewaar hem tot 21 maart!
11 MaartDoe een work-out die jij leuk vindt.
12 MaartGeef jezelf vandaag 5 complimenten.
13 MaartLuister naar een interessante podcast.
14 MaartDans op jouw favoriete nummer.
15 MaartLach naar iedereen die je tegen komt. Het kost je niets en je kan er een ander een goed gevoel mee geven.
16 MaartWaar ben jij dankbaar voor?
17 MaartMediteer voor 5 minuten en focus eens op je ademhaling.
18 MaartBel iemand die je al een hele tijd niet hebt gesproken.
19 MaartHet is vandaag ” verwen je zelf” dag. Een spa dagje thuis doet wonderen voor je lichaam en geest.
20 Maart
Morgen is mijn “birthday” we gaan een taartje bakken.
LET OP HOUDT MIJN SOCIAL MEDIA IN DE GATEN, VANDAAG KOMT ER EEN WINACTIE ONLINE !
21 MaartOpen de brief die je naar jezelf hebt geschreven.
22 MaartGeef 3 mensen een compliment vandaag.
23 MaartHoe toon je liefde voor jezelf?
24 MaartVindt een DIY project om te doen.
25 MaartWaar ben jij vandaag dankbaar voor ?
26 MaartFacetime een vriendin.
27 MaartBegin een bullet journal.
28 MaartWat is jouw happy place?
29 MaartMaak je favoriete gerecht klaar.
30 MaartHeb een telefoonvrije avond, geniet van het samenzijn met je gezin of de rust en lees een boek.
31 MaartKoop een mooie bos bloemen voor jezelf.

Blog #11 Deel 2


Het maakt mij hongerig voor geluk


Ik voelde me weer heel even een klein meisje, een klein meisje die voor het eerst haar eigen stappen gaat zetten. Mijn hand wordt losgelaten ik ga zelfstandig mijn pad verder bewandelen. Wat ben ik trots! Trots op de weg die ik heb afgelegd en wat ik tot nu toe heb bereikt. Een jaar lang therapie en het moment is eindelijk hier. Alleen nog het afronden van mijn terugvalpreventieplan en dan is het klaar. Ik kan mij gaan focussen op de weg die voor mij ligt en gaan genieten van het uitzicht.  

In mijn vorige blog heb ik het gehad over de oefentherapie Mensendieck die ik heb gevolgd. Vandaag ga ik het hebben over mijn ervaring met de psycholoog. Een ervaring waar ik heel veel aan heb gehad en ik kan je eerlijk zeggen deze dame zal ik best nog weleens kunnen gaan missen. Deze dame was een uur lang gewoon geheel tot mijn beschikking, een luisterend oor, geen kritiek, zij was daar echt om mij te ondersteunen om mijn zelfinzicht weer terug te krijgen. Mede door haar heb ik een groei doorgemaakt, die niet alleen voor mijzelf heel goed is maar die ook heel veel goeds heeft gedaan voor mijn relatie en gezin.

Wat kun je verwachten als je je aanmeld bij een een psycholoog? In mijn geval had de huisarts een doorverwijzing naar hun gestuurd. Ik was in de ochtend bij hem geweest en in de middag kreeg ik al een telefoontje van de praktijk. De dame van de administratie wilde wat gegevens verifiëren zodat zij mij verschillende vragenlijsten kon mailen en een intake kon inplannen. Deze vragenlijsten moest ik voor de intake ingevuld hebben, dit ging heel makkelijk via een portaal. Ik was best zenuwachtig voor mijn intake, ik weet niet wat er uit de testen was gekomen en nog belangrijker zou ik me wel op mijn gemak voelen bij deze psycholoog. En op mijn gemak voelde ik mij zeker. Zij stelde me een paar vragen om de situatie te verduidelijken en voordat ik wist had ik mijn hele rugzak geleegd op haar bureau. De klachten waren voor haar duidelijk, het was duidelijk wanneer zij waren ontstaan en wat voor grote invloed dit had op mijn leven. Voordat zij de diagnose echt vast kon stellen en een persoonlijk behandelplan voor mij op kon stellen moest ik nog een aantal vragenlijsten invullen. De uitkomst hiervan zou zij met haar team bespreken. Ik zat nog nergens aan vast als ik geen goed gevoel had mocht ik dat aangeven en kon zij mij ook nog doorverwijzen. Ik weet nog dat ik tegen haar zei : ” Mijn gevoel zit goed, maar hoe zit het met die van jou? Durf jij het aan ? Denk je dat ik nog te redden val?” Door de tranen heen moest ik lachen, het ijs was gebroken zij zou mijn behandelaar worden.


"Samen een weg bewandelen naar een heel mens"

Foto door Pixabay op Pexels.com

Behandelplan. Tijdens dit gesprek kreeg ik dus te horen dat ik een depressiestoornis had en een angststoornis. Zij wilde mij in de eerste instantie meteen medicijnen voorschrijven omdat mijn klachten ernstig waren. Hier ging ik vel tegen in. Begrijp mij niet verkeerd want ik begrijp heel goed dat er keuzes worden gemaakt om wel medicijnen te slikken. Maar voor mij persoonlijk en wat ik heb gezien bij mensen die dit wel hebben geslikt of slikken wil ik hier gewoon echt liever niet aan beginnen. Bij het slikken van antidepressiva komt nog zoveel meer kijken. Uiteraard verschilt het per persoon hoe je hierop reageert. Maar mijn geloof in mijn eigen krachten was genoeg om dit af te ketsen. Mijn behandeling werd dus zo opgezet uitgaande van mijn krachten en mogelijkheden. Ook wel genoemd herstelgerichte zorg. In het plan kwamen de afspraken te staan die wij hadden gemaakt. Denk hierbij aan afspraken over de aard, duur en doel van de behandeling. Welke klachten ik wil verminderen, welke therapievorm(en)
ik zou gaan volgen en wat mijn herstelwensen waren. Als er gaande weg veranderingen nodig waren dan konden we het behandelplan weer aanpassen.

De therapievormen die ik zou gaan krijgen waren :

  1. cognitieve gedragstherapie in combinatie met EHealth therapie ook wel genoemd “Blended therapie”.
  2. EMDR.
  3. Mindfulness.
Foto door Nada Bastawi op Pexels.com

Blended therapie. Dit is een actieve vorm van therapie er werden niet alleen gesprekken gevoerd maar ik kreeg ook opdrachten om te doen. Deze opdrachten deed ik online in een privé omgeving. Alleen ik en mijn behandelaar konden deze inzien. Gaandeweg had ik door verschillende ervaringen een negatieve kijk gekregen op mijn leven en op mijzelf als persoon. Samen met mijn behandelaar ging ik aan de slag om een manier te vinden waardoor ik weer positief in het leven kwam te staan. Ik leerde weer hoe ik mijn gedachten, gevoelens en gedrag positief kon beïnvloeden. Gedurende mijn therapie periode was het alsof ik een grote spiegel tegenover me had gekregen. In het hele traject stonden mijn eigen gevoelens, gedachtes en gedrag centraal. Met deze vorm van therapie was ik heel gericht bezig met het heden, mijn jeugdervaringen en trauma’s zouden aangepakt worden bij EMDR. Ik moest doelen stellen en hield een “positieve dagboek” bij. In plaats van het te hebben over het negatieve werkte wij eraan om het positieve te verbreden. lk was op zoek naar het geluksgevoel, naar verandering en was er klaar voor om te groeien. Alleen op deze manier kan ik het beste uit mijn leven gaan halen. Het waren kleine stapjes die ik nam, en als ik een stapje had behaald kwam er weer een nieuw stapje bij. Oplossingsgericht was ik aan het werk gegaan met mijn gewoontes. De beginperiode was erg zwaar ik had twee keer per week therapie. Bestaande uit blended therapie – mensendieck, blended therapie – EMDR, en in de laatste periode blended therapie- mindfulness. Maar langzaamaan kreeg ik wel steeds meer energie, ik werd gretiger, ik voelde steeds meer positiviteit in plaats van negativiteit. Het maakte mij hongerig voor geluk.


"De geest kan genezen van psychologische trauma"

Foto door Pixabay op Pexels.com

EMDR. EMDR is een therapie voor mensen die last blijven houden van de gevolgen van traumatische ervaringen. Dit kunnen eenmalige schokkende gebeurtenissen zijn, maar ook langdurige nare ervaringen. Tijdens een EMDR-behandeling wordt jou gevraagd om terug te denken aan het naarste moment van de traumatische gebeurtenis. Tegelijkertijd wordt je afgeleid door bijvoorbeeld de hand van de therapeut of door geluiden die door middel van een koptelefoon. Dit brengt het verwerkingsproces op gang, waarbij emoties, beelden en andere herinneringen kunnen opkomen. Jouw therapeut begeleidt je hierbij. Na een tijdje zal je merken dat de herinneringen blijven maar de emoties rondom de herinneringen veranderen. Deze vorm van therapie viel mij het zwaarst in het hele traject. Wat heb ik een tranen laten vloeien er kwam zoveel los, in het begin had ik na elke sessie wel ongeveer twee dagen nodig om mijzelf weer te kunnen herpakken. Het is intensief en vroeg veel van mijn energie. Maar ik wist dat ik hier doorheen moest ik moest het voelen om het een plekje te geven. Het werd tijd dat ik de emoties die bij deze ervaringen omarmde in plaats van te negeren. Omdat ik het moeilijk vond om bepaalde dingen uit te spreken, mocht ik een brief schrijven. Deze brief was in de eerste instantie gericht aan mijn therapeut. Hieruit kon zij halen wat ik al verwerkt had en wat nog niet. Omdat ik mijn partner wilde betrekken in dit traject heb ik hem ook de brief gestuurd. Ik had altijd het gevoel dat hij mij nooit echt helemaal kende omdat ik zoveel voor mijzelf had gehouden. Het was heel eng ik en ik was ook heel zenuwachtig voor zijn reactie. Hij kreeg dingen over mij te lezen waar niemand wat van wist behalve ik. Dingen die ik nooit met iemand had gedeeld, niet mijn ouders, niet mijn broertjes, nee helemaal niemand alleen dat velletje papier.


"Acceptatie is de omhelzing van het leven zelf en alle gevoelens die daarbij komen kijken" 

Foto door Karolina Grabowska op Pexels.com

Mindfulness. Mindfulness helpt je het heden te beleven, ervan te genieten en je aandacht te richten op dingen die op dat moment aan de gang zijn. De roots van mindfulness liggen in het boeddhisme en hindoeïsme. En er zijn mensen denken ojeej, dit is mijn te zweverig maar geloof mij dat valt echt reuze mee! Mindfulness kan verschillende vormen aannemen. Het heeft alles te maken met actief observeren van alles wat je ervaart. Het zit in het accepteren en het onvoorwaardelijk toelaten van alles, maar dan ook echt alles wat je denkt en voelt. Dit hoort nou eenmaal bij de persoon die jij bent en het leven dat jij op dit moment leidt. Acceptatie is de omhelzing van het leven zelf en alle gevoelens die daarbij komen kijken. Ik ben nu echt bewuster bezig met het leven in het nu. Ik begin steeds meer in balans te raken. Als ik ga douchen sta ik gewoon te douchen en heb ik niet mijn gezin meegenomen, mijn werk -/en of alle andere dingen die er in mijn leven spelen. Ik ben bewust van het water dat via mijn hoofd langs mijn lichaam naar beneden glijdt. Je gaat anders tegen dingen aankijken, ik vertrouw nu veel meer op mijn eigen gevoel en intuïtie. Ik heb mede dankzij mindfulness weer meer aandacht voor mijzelf. Ik neem nu de rust op de momenten wanneer mijn lichaam en geest dat van mijn vragen. Voorheen kon ik hier nooit een moment voor vinden, nu eis dat ik moment gewoon voor mijzelf. Al het andere kan wachten.

Ik blik nu terug op een emotionele maar leerzame periode. Niet al mijn klachten en problemen zullen verdwijnen. Maar die zwarte hond heb ik weten te verslaan. Mijn angststoornis is nu onderdrukt, ik weet nu hoe ik hier mee moet omgaan. En mocht deze zich weer heel erg uiten dan kan ik altijd een beroep doen op mijn kalmeringstabletten. Maar ook deze laat ik liever in mijn medicijnenlade liggen. Mijn terugvalpreventieplan is ook bijna af dit wordt een mooie handleiding die mijn houvast zal zijn. Ik herken nu de signalen wanneer het dreigt mis te gaan, ik weet nu wat de valkuilen en risico’s zijn. Ik zal een opvangnet moeten gaan zoeken, mensen die ik kan betrekken die ook deze signalen zullen herkennen. Zodat zij mij kunnen helpen wanneer ik zelf een signaal niet heb opgevangen. Ik zal er rekening mee moeten houden dat ik voor de rest van mijn leven met een bepaalde kwetsbaarheid te maken zal hebben.

Wil jij nog meer weten over de therapie die ik heb gevolgd? Dan weet je hoe je contact met mij kan leggen. Voor de nieuwe lezers, je kan het contact formulier invullen deze is geheel anoniem of je kan me een privé bericht sturen via facebook of Instagram. Mijn accounts vindt je onder aan de pagina.


"Soms moet je even stoppen met wat je aan het doen bent.  Adem en Luister"

Een lieve groet,

Cherry ❤️

Blog #11 Ontspan en ervaar je lichaam


"In therapie gaan was het beste wat ik heb kunnen doen".

Zoveel om over te schrijven maar toch ook weer niet, 01:15 het is allang al bedtijd en ik zit nog in me eentje in de woonkamer op de bank. Wetend dat ik morgen met veel moeite zal gaan opstaan. Maar O wat kan ik toch even heerlijk genieten van deze rust. Niemand om me heen gewoon ik even helemaal alleen met mijn gedachtes. Aankomende donderdag hoor ik hoelang ik nog verder moet gaan met therapie. Dit vindt ik best wel spannend want als ik het mag gaan afronden dan gaat het echte herstellen beginnen en zal ik alles op eigen houtje moeten gaan doen. Dan wordt ik na een jaar therapie losgelaten.

De allereerste keer dat ik in therapie ging vond ik erg spannend. Ik moest gaan praten over waar ik allemaal moeite mee had en dat vond ik erg moeilijk. Zolang hield ik al alles voor mezelf en nu moest ik dat gaan delen. Ik schaamde mij zelfs een beetje omdat ik dus niet zelf mijn eigen problemen kon aanpakken. Ik vertelde dan ook bij lange na niet alles, ik vertelde alleen wat ik nodig vond. Er heerste ook een grote wantrouwen, want deze mensen zouden alles over mij te weten komen. En trouwens niet alleen over mij maar over het hele gezin, hoe ik ben groot gebracht, de problemen die wij hebben ondervonden en de problemen die in mijn gezin speelde. Nee stel je voor dat het tegen me gebruikt zou worden, of dat we hierop beoordeeld zouden worden waren mijn gedachtes toen. Ik ging een paar keer heen en vertelde dan dat alles weer goed ging en dat ik de hulp niet meer nodig had. Ik was hier op aanraden van de huisarts omdat hij dat echt nodig vond maar achteraf gezien stond ik er toen gewoon niet voor open.


"Het kost moed om jezelf kwetsbaar op te stellen".

Nu ben ik ontzettend blij dat ik een jaar geleden weer met therapie ben gestart. Ik zat in een kwetsbare positie en had eindelijk de moed om dit te gaan delen. Ik was klaar met het verbergen van mijn problemen en ik had geen energie meer om alles te verbloemen. Het was voor mij tijd om mijn echte gevoelens te tonen en het risico te nemen. Ik had echt hulp nodig. Ik was op zoek naar iemand die mij meer inzicht en duidelijkheid kon geven en mij kon ondersteunen bij het oplossen van mijn problemen. Ik had steeds meer het gevoel dat ik aan het overleven was in plaats van leven. En ik wist dat dit niet meer zo verder kon. Ik zat mijn eigen groei in de weg. Ik kon dit keer ook duidelijk aangeven bij de huisarts wat mijn problemen waren en waar ik naar opzoek was.

Ik kreeg een doorverwijzing naar een psycholoog en voor mensendieck. Van een psycholoog wist ik wat ik kon gaan verwachten maar Mensendieck was een heel nieuw terrein voor mij. Bij de psycholoog ga ik aan de slag met mijn mentale problemen. Bij Mensendieck draait het allemaal om weer bewust te worden van mijn eigen lichaam. Bij beide kennismakingen had ik meteen een heel goed gevoel. Er was een klik en ik voelde mij heel erg op mijn gemak. Ik voelde meteen dat er eindelijk verandering zou komen.


Deze blog zal ik in 2 delen gaan plaatsen, vandaag ga ik meer in op mijn ervaring met mensendieck. Zondag  28 februari zal ik mijn ervaring met de psycholoog delen. Hier zal ik dan meer ingaan op EMDR, mindfullness, E-health  en cognitieve gedragstherapie. En uiteraard weet ik dan wat er met mijn therapie gaat gebeuren. 

Mensendieck is een paramedische behandelmethode en deze therapie valt onder oefentherapie. Mensendieck houdt in, bewustwording van je eigen lichaam. Ik moest weer grip krijgen op mijn eigen houding en bewegen. Door mijn laryngospasme en paniekaanvallen kon ik eigenlijk niet op de gezonde manier ademhalen. Hierdoor kon ik moeilijk ontspannen en ondervond mijn totale gezondheid problemen. Tijdens mijn therapie werkte we eraan om de verstoring in mijn ademhalingspatroon weg te werken. Ik leerde eerst het ademen in rust te beheersen en daarna tijdens dagelijkse bewegingen. Dit gebeurde doormiddel van ademhalings-/ontspanningsoefeningen. Veel van deze oefeningen deed ik zittend voor een grote spiegel zodat ik goed mijn eigen houding in de gaten kon houden. Later gingen we over op liggend dit was namelijk een iets grotere uitdaging door de angst die er regelmatig bij kwam kijken. Door de ontspanningsoefeningen daalt de spierspanning en wordt de ademhaling rustiger. Door ontspanningsoefeningen ga je ook spanningen die soms in bepaalde situaties optreden herkennen. Nog voordat de klachten optreden kun je de spanning dan zelf herstellen. Inmiddels heb ik Mensendieck al een paar maanden geleden afgesloten. Maar de oefeningen die ik mee heb gekregen oefen ik nog steeds dagelijks uit.

Voor wie is mensendieck? Mensendieck is er voor mensen die onder andere de volgende klachten ervaren:

  • Nek-, schouder- en rugklachten
  • Hernia klachten
  • Bekkenbodem klachten
  • Bekken klachten
  • Stress gerelateerde klachten
  • Ademhalingsproblemen

Het verschil tussen mensendieck en fysiotherapie is dat mensendieck een doe-het-zelf therapie is. In principe zijn hier geen andere hulpmiddelen of apparaten nodig wat je vaak bij fysiotherapie wel tegenkomt. Voor mensendieck hoef je niet perse een doorverwijzing te krijgen via een huisarts. Als je hier interesse in hebt dan kan je ook zelf een praktijk bij jou in de buurt zoeken die dit aanbiedt. Ik heb er heel veel van geleerd qua omgaan met spanningen en het geestelijke proces die daarbij hoort. Ik heb geleerd om beter naar mijn lichaam te luisteren. Wanneer het innerlijk gevoel echt aandacht krijgt kan je al heel veel voor jezelf veranderen.

Mocht jij hier nog vragen over hebben dan kan je deze altijd stellen. Goed voor jezelf zorgen is ontzettend belangrijk om balans te vinden. Het is een stap in de goede richting voor een gelukkig leven leiden. Tot zondag !

Een hele lieve groet,

Cherry ❤️.

Blog #10 Ik ben je “Fifi” niet.

Vanmiddag kreeg ik het gevoel dat ik gezien werd als een "Fifi", een hond die naar haar mand werd gestuurd omdat zij blafte.  Maar ik zal je eens uitleggen waarom een hond blaft. Net zoals wij mensen praten communiceert een hond  door middel van blaffen. Een hond blaft nooit om te pesten of vervelend te zijn. Een hond blaft om zich uit te drukken, of het nou gaat om een mogelijke bedreiging, dat het aandacht zoekt om te spelen of dat het zijn emoties wil uitdrukken. In meeste gevallen als het beest te veel herrie maakt wordt het genegeerd, naar zijn mand gestuurd  en blijft hij toch door blaffen dan krijgt het een muilkorf. Want dat is de makkelijkste manier i.p.v. onderzoeken waarom het zo blaft!

Uiteraard ben ik gewoon Cherry net als jou een mens van vlees en bloed.

Tijdens mijn therapie werd het duidelijk dat ik het eigenlijk moeilijk vindt om me grenzen aan te geven. Voor vele die mij persoonlijke kennen zal dit misschien onwaarschijnlijk lijken. Maar 9 van de 10 keer was ik een echte “people pleaser”. Mijn grenzen verleggen was iets wat herhaaldelijk gebeurde en NEE zeggen vond ik zo ontzettend moeilijk. Ik cijferde mezelf altijd voor alles en iedereen weg. Hierdoor raakte ik “mijzelf” kwijt.

Naar aanleiding van een situatie die vandaag heeft plaatsgevonden wil ik het hebben in deze blog over: Voor jezelf opkomen, grenzen stellen en grenzen aangeven.

Vanmiddag heb ik mij heel vervelend gevoeld, ik stelde een vraag en kreeg daarop een antwoord. Een antwoord waar ik me op dat moment niet geheel in kon vinden. Dus daarom stelde ik nog een vraag, hierop kreeg ik weer een antwoord die in mijn ogen niet helemaal aansloot bij wat er in de mail was opgesomd. Ik wil niet mijn zin doordrijven maar ik wilde wel graag meer duidelijkheid. Want jij zegt me het één maar in de mail staat het ander en dat komt wel heel tegenstrijdig over. Ik schakelde daarom een derde partij in en leg de situatie dan ook in de mail uit. Want op dit moment ging het niet eens meer om wat ik vroeg maar de tegenstrijdigheid die in mijn ogen gewoon niet klopt. En ik kreeg een bepaald gevoel waar ik mijn vinger niet op kon leggen. Vervolgens krijg ik een antwoord met totaal geen diepgang, totaal geen inlevingsvermogen en ik moest het maar met dit antwoord doen want diegene vond dat het duidelijk genoeg was. Er werd verwacht dat ik net als een hond met een staart tussen me benen zou afdruipen. Duidelijk was het dus niet! Anders ga ik hierover geen navraag doen. Ik kreeg het gevoel dat ik me haast onderdanig moest gedragen. Voor diegene was de kous af maar ik heb nog steeds geen duidelijkheid. De derde partij heeft daarentegen ook nooit gehoor gegeven zowel niet op mijn telefoontje of email. Wel kon de derde partij een persoon die naast mij stond terug bellen. Dit zorgde ervoor dat ik me totaal niet serieus genomen voelde en ik de hele middag met een knoop in me maag heb rond gelopen. Dat is voor niemand een fijn gevoel maar in mijn situatie voelt het zoveel intenser. Na een aantal uur wist ik mezelf te herpakken van dat nare gevoel. Ik heb misschien geen reactie ontvangen maar ik ben wel blij dat ik voor mezelf ben opgekomen. WANT IK BEN GEEN “FIFI”!

Foto door Makarand Sawant op Pexels.com

Waarom is het belangrijk om voor jezelf op te komen? Nou dat antwoord is heel simpel. Door altijd maar te doen wat een ander van je verwacht, zorgt ervoor dat je jezelf kwijt raakt. Wanneer je voor jezelf opkomt zal je je een stuk zelfverzekerder voelen, je zet jezelf op de eerste plek en neemt de controle weer in eigen handen. Jij mag laten weten wat jij vindt, wat jij voelt en wat jij nodig hebt. Je bouwt aan je eigenwaarde. Want hoe kan je respect afdwingen als je jezelf niet respecteert. Neem de verantwoordelijkheid over je eigen geluk en laat mensen niet meer over je heen lopen. In welke relatie dan ook. Voor jezelf opkomen zorgt voor vrijheid en plezier in je leven. Voor jezelf opkomen kan moeilijk zijn. Misschien ben je bang om het conflict aan te gaan, maar vraag jezelf dan af kan je tevreden zijn met jezelf als je het niet hebt gedaan? Wanneer je voor jezelf opkomt en je doet dit vanuit je “ik” gevoel dan kan niemand je iets kwalijk nemen. Niemand kan over jouw gevoel oordelen, want niemand voelt dat gevoel dat jij voelt! Daar valt geen discussie over te voeren. Helaas liep ik vandaag tegen een hele hoge muur op maar ik ben wel weer voor het eerst in een lange tijd uit mijn comfortzone gestapt. Dat er geen reactie kwam is zonde want in dit geval is het een win-verlies situatie. Terwijl als het een win-win was geweest had er effectief gecommuniceerd geweest. Dit had beter geweest voor de verstandshouding en omgang met elkaar. Want het gevoel hebben dat je onderdanig moet zijn is voor mij een totale NO-GO.

Bij voor jezelf opkomen horen natuurlijk ook grenzen. Maar om grenzen aan te kunnen geven moet je eerste voor jezelf ontdekken wat jouw grenzen zijn. Dit heeft allemaal te maken met jouw eigen normen en waarden. Ik persoonlijk laat me teveel leiden door wat op me afkomt en vergeet dan waar ik zelf voor sta. Ik doe iets waar ik mezelf dan niet helemaal goed bij voel en ga dus over een grens. Wanneer je je grenzen niet goed bewaakt kan dit zorgen voor spanning, stress, oververmoeidheid en andere gevolgen. Of in dit geval ik krijg steeds meer twijfel of ik wel op mijn plek ben. Wanneer ik voor mezelf op kom heb ik niet de intentie om een zeur te zijn, zal ik niet zomaar moeilijk doen of zomaar in discussie gaan. Ik ben niet een persoon die iemand wil kwetsen of teleurstellen. Maar nu dat ik weer terug keer naar me eigen ik leer ik mijzelf steeds meer lief te hebben, ik krijg mijn “eigenliefde” weer terug. In de situatie die ik hierboven beschreef voelde het voor mij niet goed hoe er met mij omgegaan werd. Sterker nog het voelde heel onaardig. Naar mijn mening is het niet meer dan normaal dat ik hier op door ging omdat ik iets duidelijk in beeld wil hebben. In mijn proces leer ik nu naar mijzelf te luisteren en op mijzelf te vertrouwen. Misschien was het wel makkelijker geweest om het er bij te laten zitten maar dan zou ik weer iemand “pleasen” en niet luisteren naar mijn eigen gevoel. Ik vind grenzen stellen nog steeds een spannend iets, het is iets uitdagends en het kan dus zelfs pijnlijk zijn. Maar oefening baart kunst, het is vallen en opstaan.

Vindt jij het ook moeilijk om grenzen aan te geven? Hier een aantal tips die mij helpen om weer te leren om mijn eigen grenzen te bewaren:

  1. Weet wat je wil.
  2. Durf voor je eigen mening uit te komen.
  3. Maak gebruik van de ik-boodschap.
  4. Communiceer duidelijk.
  5. Verontschuldig je niet voor jou gevoel.
  6. Vertrouw op je zelf.
  7. Wees assertief.
  8. Blijf bewust op elk moment.
  9. Oefening baart kunst.

Zo en nu dit weer heerlijk uit mijn systeem is zal ik de blog afsluiten met de volgende boodschap, wees lief voor jezelf, houdt van jezelf, jij doet er ook toe! En jullie weten het …. Ik sta altijd open voor feedback. Als jij een onderwerp in gedachte heb waar je meer over zou willen weten? Gooi hem dan in de reacties of zoals de meeste van jullie doen in mijn inbox 😉.

Een hele lieve groet,

Cherry ❤️.

Blog #9 De gevolgen van mijn depressie voor mij.


Een rolletje hier en een rolletje daar, volle benen, volle heupen, van cup F naar cup H en me broertje noemt me Nicki Minaj vanwege me gegroeide derrière.

Een van de gevolgen van mijn depressie is overgewicht. Waar een ander juist moeilijk kan eten of totaal geen hap door zijn of haar keel krijgt maakte eten mij juist heel erg gelukkig.Ik werd er zo gelukkig van dat ik er zelfs van ging dansen en dat doe ik stiekem nog steeds . Ik at wanneer ik verdrietig was en ik at wanneer ik me happy voelde met nu alle consequenties van dien. Ik voel me op sommige dagen echt een opgeblazen miss piggy. In een jaar tijd ben ik ongeveer 10 kilo aangekomen. Tijdens mijn donkere dagen kon dit me vrij weinig schelen en nu is het iets wat me steeds meer begint te storen. Toen was mijn kledingstijl lekker slobber en alles wat uit mijn hubbys kledingkast kwam was voor mij prima. En ook al vindt ik het nog steeds heerlijk om in zijn kleren rond te lopen, nu vindt ik het ook wel weer lekker om mezelf in mijn eigen kleding te hijsen. Ja hijsen want alles zit zoveel strakker. Van een wespentaille naar hommelheupen. Ik groei op heel veel plekken maar helaas niet in mijn zelfvertrouwen. Maarrrr zolang ik mijn eigen tenen nog kan zien is er nog hoop en het valt nog op te lossen! Ik moet eerlijk zeggen in een maatje 34/36 met luciferstokjes eronder heb ik me ook nooit echt gelukkig gevoeld. Ik had altijd het gevoel dat ik een meisjes lichaam had en niet een vrouwenlichaam. *Zucht* het is ook nooit goed *lol*. Nee ik ben wel blij met wat extra kilo’s in de juiste proporties en dat is het nu helaas niet. Maar mijn hubby kan zich vooral niet storen aan mijn weelderige vormen😋.

Ik heb ruim anderhalf jaar de sportschool niet meer gezien, wel heb ik ze al die tijd nog gesponsord. Ik dacht altijd niet opzeggen het is je stok achter de deur, de wil is er nu nog de stap maken. Maar eerst had ik lichamelijke klachten, toen duurde mijn herstel door mijn operatie langer dan gepland en toen sloeg mijn depressie en angststoornis toe. En nu kan je denken, smoesjes, smoesjes en nog eens smoesjes. Maar het is gewoon heel makkelijk toen dacht ik *fuck it* ik heb hier gewoon geen energie voor. Tijdens mijn donkere momenten was bewegen wel het laatste waar ik aan dacht. Ja ik vond het heerlijk om te wandelen of te fietsen maar dat was dan ook de enigste beweging die ik kreeg. Maar nu zal ik een ander pad in slaan, ik zal weer meer op mijn voeding gaan letten en ik begin zeer binnenkort met naughty girl fitness. Ik kwam dit toevallig tegen via tik-tok en ik wist meteen dit past helemaal in mijn straatje! Heerlijk je kont schudden en tegelijkertijd specifieke delen van je lichaam trainen. Meer hierover zal ik zeer snel met jullie delen.



Naast mijn overgewicht had mijn stoornis ook gevolgen voor mijn relaties dit kan je terug lezen in blog #5. Ook is er heel weinig van mijn zelfvertrouwen overgebleven. Maar gek is dat eigenlijk helemaal niet. Ik kon bar weinig zelf en was totaal afhankelijk. Nu dat ik alles weer zelf aan het doen ben vindt ik dat echt *reten*spannend. Ik merk dat ik bij veel dingen nog heel veel nadenk in plaats van gewoon te doen. Ik vraag me echt nog heel vaak af of ik echt weer helemaal gelukkig ga worden. En de angst voor een terug val is heel groot maar ook de angst voor verandering kan ik niet negeren. Ik ben op mijn werk voorlopig uit mijn functie gezet en ook dat werkt niet mee voor mijn zelfvertrouwen. Het voelt haast alsof je wordt gestraft voor je ziek zijn, iets waar je totaal niet om hebt gevraagd en wat je een ander ook nooit toewenst. Mijn werk waar ik heel mijn ziel en zaligheid in had gestoken. Mijn werk waar zelfs mijn hele gezin zich voor in had gezet. Het voelde als een mes in mijn rug, ik had serieus echt alles voor mijn werk over. Achteraf gezien misschien wel teveel.

Concentreren is zo nu en dan nog echt wel dingetje, ik kan heel snel afgeleid zijn en ik kan ook nog weleens vaak dingen vergeten. Dit is thuis soms wel een irritatiepuntje voor het gezin. Ik kan ze gerust in een uur tijd 5 keer dezelfde vraag stellen omdat ik gewoonweg het antwoord wat ze me hadden gegeven niet heb onthouden😐. Ik schrijf nu echt alles op zodat het rustig blijft in me hoofd en ik me aandacht op andere dingen erbij kan houden. Ik heb structuur en regelmaat nodig, iets spontaans vindt ik nu nog best wel lastig. Ik moet genoeg tijd hebben om me voor te bereiden dat komt weer voort uit mijn angststoornis. Ik stel geen dingen uit, als ik een berichtje moet sturen dan doe ik dat ook meteen. Anders komt dat berichtje misschien pas het eind van het jaar pas bij die persoon binnen. Ik neem nu regelmatig een time out en zorg ervoor dat ik dingen doe waar ik echt van kan ontspannen. Music is definitely my medicine🎶💃.



Ik ben nu heel erg gefocused op “evenwicht in mijn leven”. Ik was eigenlijk altijd al tevreden met wat ik heb, want ik heb een lange weg moeten bewandelen om hier te komen. Maar stap nummer 1 voor evenwichtig leven is : wees tevreden met wat je hebt! Ik zelf werk nu weer meer richting een betekenis; ik doe meer wat ik wil, ik onderneem dingen voor mezelf die ik heel lang heb uitgesteld, dromen/wensen die ik had en die ik nu aan het onderzoeken ben en probeer uit te voeren. Het kan zijn dat je niet meer tevreden bent over je werk? Mijn tip, ga dan nadenken wat je wel heel graag wilt. Het is makkelijker gezegd dan gedaan maar maak die stap! Het zal spannend zijn maar blijf niet in die sleur. Zoek iets wat jou voldoening geeft, waar je je gewaardeerd voelt en wat jou echt gelukkig maakt. Zoek een hobby het zal je helpen te ontspannen. Schilderen en lekker schrijven geeft mij de rust om weer even tot mijn innerlijke zelf te keren. Wees lief voor jezelf!! Oordeel niet te hard over jezelf, stel geen hoge eisen. Niets moet maar alles mag! Plannen helpt mij hier zo ontzettend goed mee, ik plan de week, ik plan wat echt moet gebeuren zoals afspraken en taken, daarnaast maak ik ook een weekschema voor het eten. Het zorgt echt voor rust in een druk gezin. Iedereen weet waar hij of zij aan toe is en de momenten die open blijven die spenderen wij zoveel mogelijk met elkaar. Zorg voor selfcare momenten, verzorg je body,mind and soul. Hoe ik dit doe zal ik ook nog met jullie delen. Maar als mama zijnde is het echt geen verwaarlozing als je je even terugtrekt van je gezin. Juist in tegendeel als jij weer lekker opgeladen bent heeft je gezin er ook zoveel meer profijt van. Dus boek een momcation of doe iets anders wat jij heel graag voor jezelf wilt doen. Haha uiteraard wel pas wanneer het weer kan. Maar voor nu kan je er ook even lekker op uit, wandel een stuk, geniet van de natuur tune in with you inner self. Doe minder wanneer het nodig is, zorg dat al het belangrijkste geregeld is en de rest komt wel. Breng meer tijd door met de mensen van wie je houdt. Ik kan hier echt van genieten nu, na een lange tijd van afzondering ben ik zo blij weer contact te hebben met mijn vriendinnen. Zoveel mooie herinneringen die we weer maken en appjes in de vroege morgen die mij de dag al laten starten met een grote glimlach van oor tot oor. Vele handen maken licht werk, dus als je hulp nodig hebt schroom dan niet om hulp te vragen. Nee heb je, ja kan je krijgen en niet geschoten is altijd mis. Maar wat ik echt het allerbelangrijkste vindt is :

DOE WAT JIJ WILT DOEN! Jij hebt jouw eigen geluk in handen.

En hiermee zal ik mijn blog voor vandaag afsluiten. Heb je vragen schroom dan niet om deze te stellen, en mocht je tips voor me hebben drop ze dan alsjeblieft in een reactie. Zoals ik al eerder zei, we hebben allemaal verschillende ervaringen, meningen en ideeën en ik denk dat we heel veel van elkaar kunnen leren.

Een lieve groet,

Cherry ❤️

Blog #8 – Laryngospasme

Wat is het toch heerlijk om zorgeloos op je rug in bed te liggen. Maar dat was een jaar geleden rond deze periode wel een heel ander verhaal! 17 januari 2020 kreeg ik een  laryngospasme tijdens mijn operatie. Naar bed gaan en slapen kreeg ineens een hele  zware belading. Angst en gespannenheid op een plek waar je eigenlijk tot rust moet komen. Toegeven aan mijn slaap werd een strijd. 

Laryngospasme


Stel je voor je wordt onder narcose gebracht en tijdens de operatie verkrampt je strottenhoofd. Deze spieren trekken samen en je longen krijgen geen lucht meer. Je lichaam gaat over in survival modus. Ik ben nog onder narcose, tenminste dat hoor ik nog te zijn. Maar ik begin te snakken naar adem en en maak alleen nog maar gierende geluiden. Ik wordt wakker, dit had nog niet moeten gebeuren. Paniek neemt over en ik probeer te ademen, ik blijf het proberen maar het lukt niet. Ik krijg een hele snelle ingeving en probeer het door me neus, ik kan nog ademen door me neus, nee ook dat lukt niet. Ik trekt alle slangetjes los en die secondes duren steeds langer. Gedachtes: Cherees wordt wakker je moet naar je kids. Nog steeds snakkend naar adem komt mijn bovenlichaam met veel moeite van de tafel. Je hoort de arts zeggen rustig het is zo over. Ze drukt me weer op de tafel. Gedachtes: maar ik stik. Woorden kunnen er niet uitgebracht worden. Ik hoor haar zeggen “We gaan je wat toedienen”. En dan zakken mijn schouders weer op de tafel en ik val weer weg.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Dan wordt ik wakker op de uitslaapzaal en mijn lichaam en geest zijn nog in totale paniek stand. Tranen rollen over me wangen en ik vraag de zuster “of er paniek was?”. Zij brengt alleen maar uit dat de gynacoloog straks nog even bij me langskomt.
Ik kijk naar de klok en focus om wakker te blijven. Ik wil hier zo snel mogelijk weg, dat peren ijsje maakt me alleen maar misselijk. Ik kan alleen maar denken dat ik niet mag spugen, des te eerder ik terug naar mijn kamer kan. Boven aangekomen laten zij mij meteen weten dat het thuisfront op de hoogte is gesteld. Doordat het beneden allemaal wat langer duurde liep het allemaal uit. De zuster verteld mij dat ze het allemaal nog even willen aankijken en dat er later beoordeeld zou worden of ik vandaag wel naar huis mag. Terwijl zij dat tegen mij zegt voel ik me ogen dichtvallen en ik val weer weg. Ik denk dat ik iets van een half uur, drie kwartier heb geslapen toen ik mijn ogen opendeed en de gynaecoloog naast mijn bed stond. Zij legt me uit wat er was gebeurd en vroeg hoe ik me voelde. Ik dacht natuurlijk alleen maar aan naar huis gaan en zo wappie als ik was zei ik dat alles oke ging. Zij maakte zich geen zorgen meer en als ik kon eten en de ernstige misselijkheid weg is mag ik toch nog naar huis. Ik was kots misselijk, maar ik vroeg om een bammetje kaas en een mandarijn. Het heeft me nog nooit zoveel moeite gekost om iets binnen te krijgen en binnen te houden.

Suf maar blij was ik dat mijn hubby de kamer in kwam gelopen. Hij hielp me aankleden en ik wist niet hoe snel ik weg moest daar. Thuis werd ik meteen in mijn bed gelegd en de eerste nacht slapen ging oke, ik denk omdat ik zo wappie was. De dagen die volgden werden een ramp. Slapen werd een probleem, ik vocht tegen mijn slaap en probeerde er niet aan toe te geven. Dit hield ik maar een weekend vol. De maandag erop had ik contact opgenomen met mijn huisarts en die kon alles terug lezen. Op aanraden van de huisarts kreeg ik voor een week temazepam. Echter deed dit niet heel veel voor mij, mijn hubby moest mij regelmatig wakker maken omdat ik droomde over stikken. Ik maakte dan weer de gierende geluiden, lag te schoppen en te huilen. Ik lag te huilen als ik in slaap was gevallen en moest huilen als ik gewoon weer normaal wakker werd.

Foto door Daria Shevtsova op Pexels.com

Nadat me temazepam op was probeerde ik het de week erna op eigen krachten. Echter bleef ik alles keer op keer opnieuw beleven. De ene nacht was het intenser dan de andere nacht. En ik wist dat ik het een plekje moest geven. Maar er gebeurde zoveel meer met mij. Alle opgebouwde stress van alle jaren daarvoor kwamen met golven over mij heen. Ik kreeg het gevoel alsof ik watertrappelend de dag door moest komen, mijn benen werden steeds zwaarder en het water stond aan mijn mond. Die spasme had iets in mijn los gemaakt. Tijdens dat dit alles met mij speelde kwam mijn stiefvader op het intensive care te liggen. Ik kreeg angst voor de dood, ik had angst voor verlies en de nachten werden steeds zwaarder. Ik kreeg bij bepaalde geuren, geluiden of gebeurtenissen flashbacks naar vroeger. Ik was op dat moment ontzettend breekbaar. Waar ik opdat moment ontzettend open en eerlijk was over de fase in mijn leven, die niet zo leuk was, waren er genoeg die hun oordeel klaar hadden. Ik liet deze mensen bijna mijn proces in de weg zitten. Het was nou eenmaal een feit dat mijn leven ook echt wel een klein beetje lastig kan zijn. Er was weinig acceptatie voor mijn ziekte en gebrek. Ik heb toen al gezegd als ik hiervan ga herstellen zal het denk nooit meer hetzelfde worden en daarin heb ik gelijk. Toen alleen een angststoornis maar de maanden daarop werden niet veel makkelijker. Een groot deel hierover heb je al in mijn blogs hiervoor kunnen lezen.

Nu kan ik echt genieten wanneer ik mijn hoofd rustig op me kussen kan leggen en ik heerlijk in slaap val. Het heeft zo een lange tijd geduurd voordat dit weer normaal kon. Ondanks dat ik tijdens me depressie ook echt wel weer moeilijke nachten heb gehad. Maar EMDR therapie heeft echt heel veel voor mij betekend. Heel af en toe heb ik nog weleens lastige nachten dat ik weer het gevoel heb dat ik stik. Maar ik herken nu ook echt mijn triggers hiervoor. Wel denk ik een narcose voor mij? Dat hoeft echt nooit meer! En hopelijk hoeft dat ook nooit meer. Ik wil niemand anders hiervoor angstig maken hoor ik ben nou eenmaal gewoon een pechvogel geweest. Ik ben allang al blij dat het een eenmalige gebeurtenis was, maar besef dat er mensen zijn die dagelijks zo’n aanval meemaken. Elke dag zo’n paniekmoment ik kan ze alleen maar bewonderen en hoe zij hiermee omgaan. Mijn respect hebben jullie.

Een lieve groet,

Cherry ❤️